Maaf untuk penggunaan aku dalam post kali ini.
Masih ingat lagi masa kecil aku selalu nangis bila kena tinggal. Bila mak tak bawa aku sekali ke majlis kahwin di kampung, bila aku kena tinggal seorang jaga little dan masa dia masih baby lagi. Dan bila mak jalan jalan dengan ipar-ipar dia. Aku tak tahu kenapa aku sering menangis bila mak tinggalkan aku seorang diri. Aku nangis sampai tahap aku tertidur di depan pintu. Atau sampai kena rotan sebab menangis.
Aku rasa sebab aku takut kena tinggal seorang di rumah. Lagi pula kalau di kampung aku selalu jadi mangsa buli sebab aku vulnerable gila sampai tiap tiap kali bermain dengan sepupu sepupu aku, aku akan lari sambil menangis jumpa mak sebab kena buli. Masa tu sepupu aku semua budak besar. Even yang sama umur pun besar juga dari aku. Yup. Dulu aku tinggi tapi kurus. Tak macam sekarang. Lemak ja banyak.
Itu kisah aku masa belum injak lantai sekolah lagi. Bila aku masuk tadika, aku dah mula tak nangis bila kena tinggal mak seorang. Malah, lagi suka kena tinggal. Boleh curi-curi tonton tv di rumah dengam abang-abang. Tapi masa tadika pun aku tak lepas dari kena buli. Aku tak faham kenapa ada seorang budak ni suka tarik rambut aku sampai aku nangis. Lepas kejadian tu, mak potong rambutku jadi pendek. Supaya budak tu dah tak perlu ganggu aku lagi. Dan tidaklah aku hari-hari menangis balik rumah sebab rambut kena tarik.
Masuk sekolah rendah aku pula yang buli budak yang duduk tepi aku. Haha. Mungkin masa tu aku anti dengan budak-budak lelaki sebab balik-balik di rumah aku jadi mangsa abang-abang aku. Sebab pertama: aku terlampau jujur sampai pecah rahsia dorang dengan papa gara-gara aku. Jadi tak hairanlah dorang tak suka aku. Satu lagi, sebab aku perempuan. Untuk dorang, dorang tiada adik perempuan. But no worries, sekarang dorang semua baik-baik dengan aku. Sobsob. Miss you guys untuk gaduh hujung tahun bila jumpa. Haha.
Masuk sekolah menegah, aku ada seorang kawan lelaki yang kerja dia memang buat aku nangis hari-hari. Haha. Dia salah seorang yang boleh buat aku menangis hari-hari. Sampai satu tahap kami langsung tak bertegur sapa satu tahun hingga timbul rasa janggal masa ambil result spm satu ketika dulu. Sekarang dia dah nak jadi doktor dah. Tahun akhir macam. Haha. Tahniahlah weh walau kau tak baca blog aku.
Diringkaskan, walau muka ni ganas macam singa bertina, hati tetap lembut macam jeli terutamanya dengan dorang yang rapat dengan aku. Aku ada dulu seorang kawan rapat yang aku tak tau dia tikam belakang aku. Bila aku tau, aku nangis hari-hari dan tertanya-tanya apa yang aku pernah buat dengan dia sampai dia buat macam tu dengan aku? Even masa orang lain condemn dia pun aku berdiri tepi dia marah orang yang condemn dia. Cakap di belakang dia pun aku tak pernah. Tapi tiapalah, itu perkara lain. Mungkin ada benda yang aku buat sampai dia terguris. Mungkin.
Motif aku tulis? I miss home so much. Aku nak balik rumah. Sobsob. Siapa boleh tolong aku belikan tiket balik rumah masa study week nanti? Heeeheee
P.s: somewhere in my heart, I know someday I'll miss sabah as much as I miss miri.
#334



0 comments:
Post a Comment